27. Januar 2011

OECUMENE ÖKUMENE

Al die jaren was één van de partners in de oecumenische werking in Mol de Duitstalige evangelische gemeenschap in Millegem. Sinds 2007 kwam het echtpaar Robert en Beatrix Zoske, die beiden dominee zijn in de Duitstalige evangelische kerk te Antwerpen en Millegem, actief meewerken in de oecumenische werkgroep.

Wij hadden hierover een gesprek met Beatrix.

Mag ik vragen, wanneer hebben jullie Mol leren kennen ?

‘De duitstalige Evangelische Gemeinde’ van Antwerpen, waartoe Mol behoort, plaatste in 2007 een vacature voor een predikant en wij hebben ons toen kandidaat gesteld. Na een selectie van de kandidaten en inspraak van de gemeenteleden werden wij bevestigd. Dit ambt is ook voor ons een wijding maar geen sacrament.

Ik heb begrepen dat jullie uit Duitsland over gekomen zijn.

Ja, voorheen waren wij werkzaam in Hamburg, gedurende 15 jaar. In de EKD of Evangelische Kirche Duitschland duurt een mandaat meestal 6 tot 9 jaar. Wij zijn dus bevestigd en worden ook vergoed door de EKD en blijven daar ook lid van. De EKD heeft zo 100 kerkgemeenschappen in het buitenland. Toch behoort de kerkgemeenschap zelf op een eigen wijze tot de VPKB of Verenigde Protestantse Kerk van Belgie.

 

Jullie hebben hier een opdracht, vertel eens.

Ja, wij hebben eigenlijk twee opdrachten. Enerzijds het pastoraat in de kerkgemeenschappen van Antwerpen en Millegem. Zoals u weet is de Duitstalige gemeenschap in Millegem ontstaan rond het atoomcentrum en de Europese school. Dit zijn onze twee opdrachten: de duitstaligen rond en in de school. Vermits wij met twee zijn kan elk zijn eigenheid laten spelen. Robert neemt in Millegem vooral de pastoraal in de school voor zijn rekening en ik de plaatselijke gemeenschap en de vergaderingen. Zo ben ik ook diegene die de oecumenische contacten met jullie ter harte neem.

 

Jarenlang was er in de Milostraat een klein contactcentrum voor de ontmoetingen van en met jullie gemeenschap. Onze werkgroep werd er ook ontvangen. Hoe loopt dat nu ?

De winterkapel van de Sint-Odradakerk is onze thuis geworden. Nadat de kerk op Rijsbergdijk en de kapel van de Heidehuizen gesloten zijn hebben we daar nu 2 keer in de maand onze viering op zondag om 10,30 uur, na de katholieke viering. Ook de voornaamste kerkelijke feesten vieren we daar of in de kerk.

 

Hebben jullie in de ‘gemeente’ ook dalende kerkpraktijk ?

Bij ons is er eigenlijk een speciale situatie. Enerzijds zijn er de oudere families die hier echt wonen en constant blijven. Anderzijds zijn er de jongeren die voor hun werk enkele jaren hier wonen en dan terugkeren naar Duitsland. Dit geeft een regelmatige wijziging in de gemeenschap.

 

Zijn er jongeren actief ?

Er zijn enkele heel actieve jongeren in de gemeenschap zelf, maar gezien het kleine aantal zijn ze geen eigen groep. Dit jaar zijn er 5 confirmanten die na een catechisatie tussen 12 en 14 jaar hun geloofsbelijdenis uitspreken. Zij zorgen voor een kindernevendienst en enkele losse activiteiten. Zij zijn ook actief in de school.

 

 

Vanaf het begin hebben jullie enthousiast gereageerd op de uitnodiging tot oecumene te Mol.

Wat spreekt jullie daar in aan?

Hier is er echt ontmoeting en zijn er open gesprekken. In Duitsland is het meer een realiteit van samenleven en er zijn grote initiatieven zoals de Oekumenische Kirchentag van Munchen, maar in de parochies staat men vaak argwanend tegenover elkaar.

Waarom toch ? Wij zijn toch één door onze doop in Christus. Ik begrijp ook niet dat mensen spreken van ontdopen. Uit de kerk treden is iets heel anders.

 

Als gehuwden samen in een pastorale opdracht staan, is vreemd voor ons. Hoe ervaren jullie dat ?

Het is een grote rijkdom. Als collega in het ambt kan je je levenspartner beter aanvoelen. Wie zelf niet in het pastoraat staat kan dit moeilijker begrijpen, ook al ben je een goed echtpaar.

In je gezin voel je je beter begrepen als je ook de pastoraal kent.

 

Bedankt Beatrix voor je openhartigheid. Laten ons samen op weg blijven.

(Vic Mangelschots, uit Kerk en Leven 01/11)